Vrijdag 30 november 2018 werd het jaarlijkse Havengildediner gehouden in Amsterdam. Ruim 500 personen kwamen bijeen tijdens een diner dat in Het Financieel Dagblad werd aangekondigd met een menu van strijdpunten op een bedje van tegenstellingen.

Werd de soep zo heet gegeten als die werd opgediend?

Belangrijke onderwerpen als de bouw van de nieuwe zeesluis bij IJmuiden, het gebruik van de passagiersterminal en de behandeling van passagiers die via deze terminal de stad bereiken door het stadsbestuur, kritiek van rederijen op de stad en de plannen voor de bouw van een brug over het IJ passeerden de revue. De minister, wethouders, gedeputeerden en vertegenwoordigers van haven en bedrijfsleven spraken elkaar aan de hoofdtafel. Zouden aan die tafel de verschillen zijn overbrugd?

Wat de verschillende sprekers de zaal meegaven is dat de standpunten ferm zijn, maar dat het gesprek weer op gang moet komen. De voorzitter van Amports wees op gouden kansen voor de regio, de minister gaf haven en nautische veiligheid voorrang en de wethouder sprak over ruimte voor zowel wonen als werken.

Hoe het ook moge zijn, belangen van stad en haven kunnen botsen maar in de regio Amsterdam en het Noordzeekanaalgebied moet het mogelijk zijn voor iedere belanghebbende aanvaardbare afspraken te maken over het gebruik van ruimte, over mobiliteit en het verbinden van de IJ-oevers zonder de haven, -die in omvang en toegevoegde waarde in de top van lijstjes van Europese havens staat-, af te snijden van zijn achterland.

Haven Amsterdam en bedrijven in het Noordzeekanaalgebied zullen bewoners en bestuurders in de regio moeten laten zien wat ze te bieden hebben aan activiteiten, werkgelegenheid, innovatie en duurzame ontwikkeling. De stad en in het bijzonder het stadsbestuur zal oog moeten krijgen voor de grote betekenis van de haven en de havenbedrijven. Ik pleit voor een verbeterde dialoog met focus op zowel resultaten als relaties. Dan kunnen hardnekkige problemen duurzaam worden opgelost.